Rozliczenie mediów we wspólnocie mieszkaniowej – zasady, przepisy i praktyczne wskazówki

Rozliczenie mediów we wspólnocie mieszkaniowej może obejmować wodę i odprowadzanie ścieków, ogrzewanie, przygotowanie ciepłej wody użytkowej, energię elektryczną zużywaną w częściach wspólnych oraz opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie wszystkie te koszty są jednak rozliczane według tych samych zasad.

Część kosztów jest związana bezpośrednio z korzystaniem z lokalu. Inne dotyczą funkcjonowania całego budynku i stanowią koszty utrzymania nieruchomości wspólnej. Odrębne regulacje obowiązują przy rozliczaniu ciepła, a sposób naliczania opłat za odpady wynika dodatkowo z przepisów obowiązujących w danej gminie. Rzetelne zarządzanie nieruchomościami w Warszawie wymaga uwzględnienia tych wszystkich zasad przy przygotowywaniu corocznych rozliczeń.

Prawidłowe rozliczenie nie polega więc wyłącznie na przepisaniu stanów liczników do programu. Trzeba uzgodnić koszty wynikające z faktur dostawców z odczytami urządzeń głównych i lokalowych, uwzględnić koszty stałe, różnice bilansowe, brakujące odczyty, wymiany urządzeń i zasady obowiązujące w konkretnej wspólnocie.

Co obejmuje rozliczenie mediów we wspólnocie?

Pod pojęciem rozliczenia mediów najczęściej rozumie się podział kosztów dostawy wody i odprowadzania ścieków, centralnego ogrzewania, przygotowania ciepłej wody użytkowej oraz energii wykorzystywanej przez urządzenia i instalacje wspólne.

Do tej grupy często zalicza się także opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie jest ona jednak klasycznym kosztem medium ustalanym na podstawie rzeczywistego zużycia w lokalu. Jej wysokość i sposób obliczenia wynikają z przepisów ustawowych oraz uchwał właściwej rady gminy.

Podstawowe znaczenie ma rozróżnienie wydatków związanych z utrzymaniem poszczególnych lokali od kosztów zarządu nieruchomością wspólną. Do kosztów wspólnych należą między innymi wydatki na energię, wodę lub ciepło wykorzystywane w częściach wspólnych budynku. Właściciele uczestniczą w tych kosztach zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy o własności lokali.

Jakie przepisy regulują rozliczanie mediów?

Nie istnieje jedna ustawa, która kompleksowo określa wszystkie zasady rozliczania mediów we wspólnocie mieszkaniowej.

Ustawa o własności lokali reguluje obowiązki właścicieli, zasady ponoszenia kosztów utrzymania lokali i nieruchomości wspólnej oraz prawo właścicieli do kontroli działalności zarządu.

Rozliczenie wody i ścieków podlega również ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Rozliczenie ogrzewania oraz przygotowania ciepłej wody regulują Prawo energetyczne i wydane na jego podstawie rozporządzenie dotyczące kosztów ciepła. Zasady naliczania opłat za odpady wynikają natomiast z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z prawa miejscowego.

Istotne znaczenie mają również regulaminy i uchwały obowiązujące w danej wspólnocie. Nie mogą one jednak wprowadzać zasad sprzecznych z przepisami ani prowadzić do pobierania od właścicieli łącznie kwot wyższych niż rzeczywiste koszty poniesione przez wspólnotę.

Zaliczki na media – jak są ustalane?

Wspólnota pobiera zaliczki na media, ponieważ faktury dostawców trzeba opłacać na bieżąco, natomiast ostateczny koszt przypadający na poszczególne lokale można ustalić dopiero po zakończeniu okresu rozliczeniowego.

Zasady ustalania zaliczek na wodę, odprowadzanie ścieków, przygotowanie ciepłej wody i ogrzewanie powinny wynikać z regulaminów, uchwał i innych dokumentów obowiązujących w danej wspólnocie. Administrator lub zarządca przygotowuje kalkulację na podstawie aktualnych taryf, wcześniejszego zużycia, ostatnich rozliczeń oraz przewidywanych zmian kosztów.

Zaliczki powinny być ustalone na poziomie możliwie odpowiadającym przewidywanym wydatkom. Zbyt niskie stawki prowadzą do wysokich niedopłat i mogą pogorszyć płynność finansową wspólnoty. Zbyt wysokie powodują natomiast powstawanie znacznych nadpłat po stronie właścicieli.

Zaliczka nie jest ostatecznym kosztem. Po zakończeniu okresu rozliczeniowego porównuje się sumę naliczonych zaliczek z kosztami przypadającymi na dany lokal. W wyniku rozliczenia powstaje nadpłata albo niedopłata.

Częstotliwość rozliczania poszczególnych mediów powinna być jasno określona w regulaminie obowiązującym we wspólnocie. Regulamin powinien wskazywać także okres rozliczeniowy, terminy odczytów, sposób przekazywania rozliczeń oraz termin uregulowania ewentualnej niedopłaty.

Rozliczenie wody i ścieków

Podstawą rozliczenia wspólnoty z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym jest przede wszystkim wskazanie wodomierza głównego. To ilość wody zarejestrowana przez urządzenie główne stanowi podstawę faktury wystawianej dla budynku.

Wodomierze znajdujące się w lokalach służą natomiast do wewnętrznego podziału kosztów pomiędzy użytkowników. Suma wskazań wodomierzy lokalowych nie zastępuje wskazania wodomierza głównego.

Rozliczenie lokalu może obejmować koszt zimnej wody, odprowadzania ścieków, opłaty abonamentowe, koszt podgrzania ciepłej wody oraz przypisaną do lokalu część różnicy bilansowej. Końcowa należność nie zawsze jest więc prostym iloczynem liczby metrów sześciennych i jednej stawki.

Jeżeli odbiorcą usług jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego, odpowiada on za rozliczenie całego kosztu dostawy wody i odprowadzania ścieków. Suma obciążeń przypisanych użytkownikom nie może być wyższa od kosztów poniesionych wobec przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego.

Skąd bierze się różnica bilansowa wody?

Różnica bilansowa powstaje wtedy, gdy wskazanie wodomierza głównego jest wyższe niż suma zużycia zarejestrowanego przez wodomierze lokalowe i urządzenia mierzące pobór w częściach wspólnych.

Nie każda różnica świadczy o awarii albo nieuprawnionym poborze wody. Może wynikać z różnych klas dokładności urządzeń, innych progów rozpoczęcia pomiaru, zaokrągleń, odczytów wykonanych w różnych terminach, niewielkich przepływów nierejestrowanych przez urządzenia lokalowe albo zużycia w punktach wspólnych.

Przyczyną mogą być również wycieki, uszkodzenie lub zatrzymanie wodomierza, błędne przypisanie urządzenia do lokalu, niepełne dane z systemu radiowego, nieprawidłowo zapisany stan podczas wymiany licznika lub ingerencja w urządzenie pomiarowe.

Przepisy przewidują rozliczenie różnicy między wodomierzem głównym a sumą wodomierzy zainstalowanych przy punktach czerpalnych. Sposób jej podziału powinien być jasno określony w regulaminie lub innym prawidłowo przyjętym dokumencie wspólnoty.

Najczęściej różnicę rozlicza się proporcjonalnie do zużycia wykazanego przez wodomierze lokalowe, według liczby osób, powierzchni lokali albo innego racjonalnego parametru. Nie ma jednej metody odpowiedniej dla każdego budynku. Wybrany sposób powinien odpowiadać specyfice instalacji, sposobowi opomiarowania i prawdopodobnym źródłom różnicy.

Brak jasnych zasad nie powoduje, że koszt wynikający z faktury dostawcy przestaje istnieć. Zwiększa jednak ryzyko sporu, ponieważ administrator lub zarządca nie powinien ustalać sposobu podziału dopiero po poznaniu wyniku rozliczenia ani stosować arbitralnego kryterium.

Jak ograniczyć różnice bilansowe wody?

Podstawą jest wykonywanie odczytów wszystkich urządzeń na ten sam albo możliwie zbliżony dzień. Należy także kontrolować ważność legalizacji urządzeń, alarmy systemu radiowego, nietypowe zmiany zużycia oraz stany zapisane przy wymianie wodomierzy.

Urządzenia ze zdalnym odczytem ograniczają ryzyko pomyłek związanych z ręcznym przekazywaniem stanów i pozwalają zebrać dane w tym samym terminie. Nie eliminują jednak wszystkich możliwych nieprawidłowości. Przed przygotowaniem rozliczenia nadal trzeba sprawdzić kompletność danych, prawidłowe przypisanie urządzeń do lokali, komunikaty alarmowe, wymiany liczników oraz ewentualne przerwy w transmisji.

Zdalny odczyt urządzeń pomiarowych

Zdalny odczyt ma szczególne znaczenie przy rozliczaniu kosztów ogrzewania i przygotowania ciepłej wody. Umożliwia regularne pobieranie danych bez konieczności wchodzenia do lokali i ułatwia porównywanie zużycia w poszczególnych okresach.

Najpóźniej do 1 stycznia 2027 r. właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego powinien zastąpić ciepłomierze, podzielniki kosztów ogrzewania oraz wodomierze do pomiaru ciepłej wody użytkowej, zamontowane przed wejściem nowych przepisów, urządzeniami posiadającymi funkcję zdalnego odczytu. Obowiązek ten nie obejmuje automatycznie wszystkich wodomierzy zimnej wody ani każdego wodomierza wykorzystywanego wyłącznie do rozliczania dostawy wody i ścieków.

Jeżeli rozliczenie kosztów ciepła odbywa się na podstawie wskazań urządzeń określonych w Prawie energetycznym, użytkownikom należy nieodpłatnie umożliwić uzyskanie raz w miesiącu informacji o zużyciu ciepła. Niezależnie od tego informacja o rocznym rozliczeniu kosztów zakupu ciepła powinna być przekazywana nie rzadziej niż raz w roku.

Jak rozlicza się ciepłą wodę użytkową?

Koszt związany z ciepłą wodą obejmuje dwa podstawowe elementy: koszt dostarczonej wody i odprowadzania ścieków oraz koszt ciepła wykorzystanego do jej przygotowania.

Wodomierz ciepłej wody mierzy objętość pobranej wody, ale nie mierzy ilości energii zużytej do jej podgrzania. Koszty przygotowania ciepłej wody mogą obejmować składniki zmienne, zależne od jej zużycia, oraz składniki stałe ponoszone niezależnie od liczby pobranych metrów sześciennych.

Prawo energetyczne dopuszcza rozliczanie kosztów przygotowania ciepłej wody przy wykorzystaniu wskazań wodomierzy ciepłej wody w lokalach albo liczby osób zamieszkujących lokal. Koszty stałe dostawy ciepła mogą być dzielone między lokale według zasad wskazanych w ustawie i przyjętym regulaminie.

Przy rozliczeniu trzeba zachować zgodność okresów fakturowania i odczytów, prawidłowo oddzielić koszty centralnego ogrzewania od kosztów przygotowania ciepłej wody oraz uwzględnić przyjęty sposób podziału kosztów stałych i zmiennych.

Rozliczenie kosztów ogrzewania

Rozliczenie ogrzewania jest bardziej złożone niż rozliczenie wody. Całkowity koszt zakupu ciepła dla budynku obejmuje zwykle składniki stałe oraz zmienne.

Koszty stałe wynikają między innymi z zamówionej mocy cieplnej i opłat ponoszonych niezależnie od bieżącego zużycia. Koszty zmienne są natomiast związane z ilością ciepła pobranego przez budynek.

Podział kosztów pomiędzy lokale może być dokonywany na podstawie wskazań ciepłomierzy, podzielników kosztów ogrzewania, powierzchni albo kubatury — zależnie od wyposażenia budynku, technicznych możliwości pomiaru i metody przyjętej zgodnie z przepisami.

Ciepłomierz mierzy ilość energii cieplnej. Podzielnik kosztów ogrzewania nie jest natomiast licznikiem ciepła. Rejestruje jednostki wykorzystywane do podziału określonej części kosztów zmiennych pomiędzy lokale według przyjętej metody.

Wybrana metoda powinna uwzględniać konstrukcję i stan techniczny budynku, sposób doprowadzenia ciepła do lokali, dostępne urządzenia oraz położenie poszczególnych mieszkań. Powinna także zachęcać do racjonalnego korzystania z energii, ale nie może prowadzić do wyników oderwanych od technicznych warunków ogrzewania budynku.

Czym są współczynniki LAF?

Lokale położone na ostatniej kondygnacji, nad nieogrzewanym garażem, przy ścianach szczytowych albo nad przejazdem mają zazwyczaj większe straty ciepła niż mieszkania znajdujące się wewnątrz bryły budynku.

Aby ograniczyć wpływ niekorzystnego położenia na rozliczenie, stosuje się współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła. W praktyce są one często określane jako współczynniki LAF. Przepisy używają natomiast określenia „współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła na ogrzewanie, wynikające z położenia lokalu w bryle budynku”.

LAF nie jest rabatem przyznanym właścicielowi. To techniczny element metody podziału kosztów. Współczynnik koryguje wskazanie przyjmowane do rozliczenia, aby właściciel lokalu o większych stratach ciepła wynikających z jego położenia nie ponosił nieproporcjonalnie wysokich kosztów wyłącznie z tego powodu.

Przykładowo lokal narożny albo znajdujący się pod nieogrzewanym dachem może mieć zastosowany współczynnik obniżający liczbę jednostek przyjętych do rozliczenia. Lokal położony wewnątrz bryły budynku zazwyczaj nie wymaga podobnej korekty.

Współczynniki powinny odpowiadać warunkom konkretnego budynku. Nie należy przenosić ich automatycznie z innej nieruchomości ani stosować przypadkowej tabeli bez uwzględnienia konstrukcji budynku, izolacji, położenia przegród zewnętrznych i warunków cieplnych.

LAF nie zmienia całkowitego kosztu ogrzewania budynku. Wpływa jedynie na jego podział pomiędzy lokale. Zmiana współczynników dla jednych mieszkań wpływa więc również na wynik rozliczenia pozostałych właścicieli.

Indywidualne rozliczenie kosztów ciepła powinno zawierać informację o zastosowanym współczynniku oraz o wskazaniu urządzenia po jego skorygowaniu.

Minimalny i maksymalny koszt zmienny ogrzewania

Przy rozliczeniach opartych na podzielnikach nie można przyjąć bez ograniczeń, że lokal z zerowym wskazaniem nie uczestniczy w kosztach zmiennych ogrzewania. Ciepło przenika pomiędzy lokalami przez przegrody, piony instalacyjne i elementy konstrukcyjne budynku.

Przepisy wymagają, aby przy metodzie wykorzystującej podzielniki możliwe było wyznaczenie minimalnego i maksymalnego kosztu zmiennego ogrzewania dla lokalu.

Maksymalny koszt odpowiada wartości zużycia wynikającej z technicznej możliwości dostawy ciepła do lokalu. Minimalny koszt powinien odpowiadać ilości ciepła potrzebnej do utrzymania temperatur nie niższych niż temperatury obliczeniowe określone w przepisach technicznych.

Mechanizm ten ogranicza sytuacje, w których część użytkowników całkowicie wyłącza grzejniki i korzysta z ciepła przenikającego z sąsiednich lokali, podczas gdy pozostali ponoszą nieproporcjonalnie wysokie koszty. Sposób wyznaczania kosztów minimalnych i maksymalnych powinien wynikać z regulaminu rozliczania ciepła i przyjętej metody.

Energia elektryczna w nieruchomości wspólnej

Energia elektryczna w nieruchomości wspólnej zasila nie tylko oświetlenie klatek schodowych i korytarzy. Jest również wykorzystywana przez windy, bramy garażowe, pompy, wentylację, monitoring, automatykę budynku, urządzenia przeciwpożarowe i inne instalacje wspólne.

Koszt energii zużywanej na potrzeby nieruchomości wspólnej stanowi co do zasady koszt zarządu nieruchomością wspólną i jest rozliczany zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy o własności lokali.

Kontrola kosztów nie powinna ograniczać się do porównania liczby kilowatogodzin. Administrator lub zarządca powinien również sprawdzać taryfę, moc umowną, przekroczenia mocy, poprawność przypisania punktów poboru energii oraz opłaty za energię bierną.

Odrębnych zasad wymaga energia zużywana przez ładowarki samochodów elektrycznych, lokale użytkowe, reklamy, paczkomaty lub inne urządzenia służące konkretnym użytkownikom. Taki koszt powinien być mierzony i przypisywany w sposób, który nie przenosi indywidualnego zużycia na pozostałych właścicieli.

Opłata za odpady komunalne

Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest rozliczana tak samo jak woda lub ogrzewanie. Jej wysokość zależy od metody przyjętej przez właściwą gminę na podstawie przepisów ustawowych.

W zależności od obowiązujących lokalnie zasad opłata może być powiązana między innymi z liczbą mieszkańców, ilością zużytej wody, powierzchnią lokalu albo gospodarstwem domowym. Wspólnota składa deklarację dotyczącą nieruchomości i rozlicza właścicieli według aktualnie obowiązujących przepisów lokalnych.

Administrator lub zarządca powinien monitorować zmiany stawek i metod, aktualizować deklaracje oraz weryfikować dane wpływające na wysokość opłaty. Regulamin wspólnoty nie może zastąpić ani zmienić metody wynikającej z prawa miejscowego.

Nadpłata i niedopłata po rozliczeniu

Jeżeli suma zaliczek naliczonych właścicielowi jest wyższa niż koszt przypisany do jego lokalu, powstaje nadpłata. Może ona zostać zaliczona na kolejne należności, zwrócona właścicielowi albo przeznaczona na pokrycie jego istniejącego zadłużenia — zgodnie z zasadami obowiązującymi we wspólnocie i stanem rozrachunków.

Niedopłata powstaje wtedy, gdy koszt przypadający na lokal jest wyższy niż suma naliczonych zaliczek. Termin jej uregulowania powinien wynikać z rozliczenia albo obowiązującego regulaminu.

Po upływie terminu płatności wspólnota może dochodzić należności wraz z odsetkami. Regulamin powinien również określać, czy i w jakim zakresie złożenie reklamacji wpływa na obowiązek uregulowania niedopłaty oraz jak rozliczane są późniejsze korekty.

Regulamin rozliczania mediów

Dobrze przygotowany regulamin powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi funkcjonowania instalacji i systemu pomiarowego w danym budynku.

Powinien określać okresy rozliczeniowe, zasady ustalania zaliczek, terminy odczytów, sposób postępowania przy braku odczytu lub awarii urządzenia, metodę rozliczania różnic bilansowych, sposób uwzględniania wymian liczników, zasady rozliczania lokali nieopomiarowanych oraz procedurę reklamacyjną.

W odniesieniu do ciepła regulamin powinien dodatkowo określać podział kosztów na składniki stałe i zmienne, stosowanie ciepłomierzy lub podzielników, współczynniki LAF, zasady ustalania kosztów minimalnych i maksymalnych oraz metody stosowane przy braku prawidłowego odczytu.

Prawo energetyczne przewiduje, że właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego wprowadza wybraną metodę w formie wewnętrznego regulaminu rozliczeń ciepła, który należy podać użytkownikom do wiadomości w terminie 14 dni od jego wprowadzenia. W przypadku wspólnoty sposób przyjęcia regulaminu powinien odpowiadać modelowi zarządzania oraz zakresowi umocowania zarządu lub zarządcy.

Jeżeli regulamin jest przyjmowany uchwałą właścicieli, głosy mogą być zbierane na zebraniu, w trybie indywidualnego zbierania głosów albo częściowo w obu tych trybach. Zasadą jest podejmowanie uchwał większością głosów wszystkich właścicieli liczoną według wielkości udziałów, chyba że prawidłowo zastosowano inną ustawowo dopuszczalną metodę liczenia głosów.

Jak sprawdzić, czy rozliczenie jest prawidłowe?

Przed zatwierdzeniem i przekazaniem właścicielom rozliczeń należy przede wszystkim uzgodnić całkowity koszt z fakturami dostawców. Suma kosztów przypisanych lokalom i nieruchomości wspólnej powinna odpowiadać kosztom rzeczywiście poniesionym przez wspólnotę.

Trzeba również sprawdzić zgodność okresów fakturowania i odczytów, poprawność stanów początkowych i końcowych, urządzenia wymienione w trakcie okresu, brakujące odczyty, zastosowane ceny, powierzchnie, współczynniki oraz ważność danych pomiarowych.

Szczególnej analizy wymagają duże różnice względem poprzedniego okresu, nietypowe zużycie, wysoka różnica bilansowa wody, skrajne wyniki rozliczenia ogrzewania oraz lokale, dla których zastosowano zużycie zastępcze.

Samo wygenerowanie zestawienia przez program księgowy lub firmę rozliczeniową nie oznacza jeszcze, że rozliczenie jest prawidłowe. Dokument powinien zostać sprawdzony zarówno pod względem księgowym, jak i technicznym.

Prawo właściciela do informacji i reklamacji

Właściciel lokalu ma prawo kontrolować działalność zarządu wspólnoty i zapoznać się z dokumentami stanowiącymi podstawę rozliczenia. Może żądać wyjaśnienia zastosowanych stawek, odczytów, współczynników i sposobu podziału kosztów.

Reklamacja powinna wskazywać, którego elementu rozliczenia dotyczy oraz na czym polega zarzucana nieprawidłowość. Może chodzić między innymi o błędny stan urządzenia, nieuwzględnioną wymianę licznika, niewłaściwą powierzchnię lokalu, nieprawidłowy współczynnik LAF albo zastosowanie błędnej stawki.

Administrator lub zarządca powinien sprawdzić reklamację na podstawie dokumentów źródłowych, a nie ograniczać się do ponownego wygenerowania tego samego zestawienia. Jeżeli błąd zostanie potwierdzony, trzeba ocenić, czy korekta jednego lokalu wpływa również na rozliczenia pozostałych właścicieli.

Rola administratora i zarządcy

Administrator lub zarządca organizuje proces odczytów, kontroluje kompletność danych, weryfikuje faktury i taryfy, współpracuje z księgowością oraz przygotowuje informacje dla właścicieli i zarządu wspólnoty.

Nie oznacza to jednak możliwości samodzielnego wprowadzania dowolnych metod rozliczenia. Zasady powinny być zgodne z przepisami, dokumentami wspólnoty oraz zakresem umocowania podmiotów odpowiedzialnych za zarządzanie nieruchomością.

Dobry administrator lub zarządca nie ogranicza się do matematycznego podziału kosztów. Powinien wykrywać nietypowe wyniki, szukać przyczyn różnic, kontrolować urządzenia pomiarowe, pilnować terminów legalizacji i przedstawiać zarządowi rekomendacje dotyczące koniecznych zmian.

Jak FILARIO prowadzi rozliczenia mediów?

W FILARIO zwracamy uwagę nie tylko na końcowy wynik rozliczenia, ale także na jakość danych, na podstawie których został przygotowany.

Przed rozliczeniem sprawdzamy faktury dostawców, okresy odczytowe, stany urządzeń głównych i lokalowych, wymiany liczników, brakujące dane, różnice bilansowe oraz nietypowe zmiany zużycia. Przy rozliczeniach ogrzewania kontrolujemy dodatkowo podział kosztów stałych i zmiennych, zastosowane współczynniki LAF oraz sposób rozliczenia lokali bez prawidłowego odczytu.

Właściciele mają dostęp do swojego salda, naliczeń i historii rozrachunków w panelu mieszkańca. Zarząd wspólnoty otrzymuje natomiast informacje o istotnych rozbieżnościach, reklamacjach oraz działaniach, które mogą ograniczyć różnice i ryzyko kolejnych sporów.

Dobre rozliczenie powinno być nie tylko matematycznie poprawne, ale również możliwe do wyjaśnienia właścicielowi. Każda naliczona kwota powinna mieć czytelną podstawę w fakturze, odczycie, obowiązującej stawce oraz przyjętej metodzie rozliczenia.

---

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

---

Potrzebujesz wsparcia w rozliczeniu mediów swojej wspólnoty?

Odwiedź nasze biuro w Warszawie

Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Przed przyjęciem lub zmianą zasad rozliczeń należy zweryfikować instalację, dokumentację wspólnoty oraz aktualnie obowiązujące przepisy.